საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსამართლეების − გიორგი კვერენჩხილაძისა და თეიმურაზ ტუღუშის განსხვავებული აზრი საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის 2026 წლის 24 ივნისის №3/7/1939 განჩინებასთან დაკავშირებით

1. გამოვხატავთ რა ჩვენი კოლეგებისადმი – საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის წევრებისადმი პატივისცემას, ამავე დროს, „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 47-ე მუხლის შესაბამისად, გამოვთქვამთ განსხვავებულ აზრს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის 2026 წლის 24 ივნისის №3/7/1939 განჩინებასთან დაკავშირებით (შემდგომში − №3/7/1939 განჩინება).

2. №1939 კონსტიტუციური წარდგინების ფარგლებში, თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს მოსამართლე ბადრი ნიპარიშვილი ითხოვდა საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლის შენიშვნის მე-6 ნაწილისა და „ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 1¹ პუნქტის პირველი წინადადების კონსტიტუციურობის შემოწმებას საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტთან მიმართებით.

3. საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლი ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევად აცხადებს ნარკოტიკული საშუალების (გარდა მცენარე კანაფის ან მარიხუანისა), მისი ანალოგის ან პრეკურსორის მცირე ოდენობით უკანონო დამზადებას, შეძენას, შენახვას, გადაზიდვას, გადაგზავნას ან/და ნარკოტიკული საშუალების, ახალი ფსიქოაქტიური ნივთიერების ექიმის დანიშნულების გარეშე მოხმარებას ან/და ნარკოტიკული საშუალების, ახალი ფსიქოაქტიური ნივთიერების მოხმარების ფაქტის დასადგენად შემოწმებისთვის თავის არიდებას. საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლის სადავოდ გამხდარი მე-6 ნაწილით დადგენილია, რომ სასამართლო, აღნიშნული მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენის შემთხვევაში, „ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესით, პირს ჩამოართმევს იმავე კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ უფლებებს. თავის მხრივ, „ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 1¹ პუნქტის პირველი წინადადება ადგენს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე, 45​​​¹ ან 100² მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, სასამართლო პირს ჩამოართმევს ამ მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ უფლებას 3 წლის ვადით, ხოლო იმავე პუნქტის „დ“, „ე“ და „ზ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებულ უფლებებს − 5 წლის ვადით. ამდენად, პირს, რომელიც ადმინისტრაციულ სამართალდამრღვევად იქნება ცნობილი საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენაში, სადავო ნორმების საფუძველზე, ჩამოერთმევა სატრანსპორტო საშუალების მართვის უფლება 3 წლის ვადით, ხოლო პედაგოგიურ და საგანმანათლებლო დაწესებულებაში საქმიანობის, საჯარო სამსახურში საქმიანობისა და იარაღის დამზადების, შეძენის, შენახვისა და ტარების უფლებები − 5 წლის ვადით. ზემოხსენებული უფლებების ჩამორთმევას გააჩნია ავტომატური, არაინდივიდუალიზებული და იმპერატიული ხასიათი. ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, განსაზღვროს, არსებობს თუ არა, და რა ფარგლებში, პირისათვის აღნიშნული უფლებების ჩამორთმევის მექანიზმის გამოყენების საჭიროება.

4. №1939 კონსტიტუციური წარდგინების ავტორი მიუთითებდა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენის შემთხვევაში, სადავო ნორმებით განსაზღვრული უფლებების ჩამორთმევა მნიშვნელოვან ლეგიტიმურ მიზნებს ემსახურება. მიუხედავად აღნიშნულისა, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის შედეგად, ერთი მხრივ, საზოგადოებრივ ინტერესების, ხოლო, მეორე მხრივ, შესაბამისი უფლებების ჩამორთმევით სამართალდამრღვევი პირისათვის მიყენებულ ზიანს შორის არსებობს მკვეთრი დისპროპორცია. აბსოლუტურად განსაზღვრული სასჯელის/სახდელის პირობებში, მოსამართლე მოკლებულია სასჯელის/სახდელის ინდივიდუალიზაციისა და ყოველი კონკრეტული საქმის ფაქტობრივი გარემოებების, მათ შორის, იმის შეფასების შესაძლებლობას, რამდენად არსებობს წარსული ადმინისტრაციული სახდელდადებულობა ან ნასამართლობა, აღიარება და მონანიება, როგორია სამართალდამრღვევი პირის ოჯახური მდგომარეობა, ჩამოსართმევი უფლებების მიმართება სამართალდამრღვევი პირის მატერიალურ და სოციალურ მდგომარეობაზე. ყოველივე ხსენებულის გათვალისწინებით, მოსამართლე ბადრი ნიპარიშვილი გამოთქვამდა საფუძვლიან ეჭვს, რომ სადავო ნორმები ადგენს აშკარად არაპროპორციულ სასჯელს, რის გამოც, ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტს.

5. №3/7/1939 განჩინებით, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ არ მიიღო არსებითად განსახილველად თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს №1939 კონსტიტუციური წარდგინება. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ სასჯელის პოლიტიკის სფეროში საკანონმდებლო ორგანოს მიხედულების ფართო ფარგლების, სასჯელის/სანქციის პროპორციულობის შეფასების სტანდარტების, მათ შორის, აკრძალული ქმედების სიმძიმესა და საპასუხოდ დადგენილ სახდელს შორის ურთიერთმიმართების, აგრეთვე სადავო მოწესრიგების მეშვეობით მისაღწევი მნიშვნელოვანი ლეგიტიმური მიზნების გათვალისწინებით, მიიჩნია, რომ კონსტიტუციური წარდგინების ავტორი მოსამართლის მიერ საქმეზე არ იქნა წარმოდგენილი საკმარისი არგუმენტები, სადავო ნორმებით გათვალისწინებული ღონისძიებების აშკარად არაპროპორციული ბუნების დასადასტურებლად და, შესაბამისად, საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტთან სადავო ნორმების პოტენციური წინააღმდეგობრიობის წარმოსაჩენად (იხ., №3/7/1939 განჩინების სამოტივაციო ნაწილის მე-4, მე-6−მე-11 პარაგრაფები).

6. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ არსებითად მსგავსი სამართლებრივი პრობლემის კონსტიტუციურობა შეაფასა 2026 წლის 26 მარტის №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილებაში, საქმეზე „თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს კონსტიტუციური წარდგინებები საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45¹ მუხლის შენიშვნის მე-11 ნაწილისა და „ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 1¹ პუნქტის პირველი წინადადების კონსტიტუციურობის თაობაზე“ (შემდგომში − №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილება). საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმმა №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილებით დაადგინა, რომ გასაჩივრებული რეგულირების შემუშავების ლეგიტიმური საჯარო ინტერესები, როგორებიცაა საზოგადოებრივი ჯანმრთელობისა და უსაფრთხოების დაცვა, ახალგაზრდა თაობის სრულფასოვანი განვითარებისათვის საფრთხისშემცველი ფაქტორების შემცირება, აგრეთვე სახელმწიფო ინსტიტუტების გამართულად ფუნქციონირების უზრუნველყოფა და საჯარო მმართველობისადმი საზოგადოების ნდობის გარანტირება, ამართლებდა შესაბამისი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩამდენი პირისათვის რიგი უფლებების სავალდებულო და ავტომატური ჩამორთმევით განპირობებულ უარყოფით ეფექტებს (იხ., საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2026 წლის 26 მარტის №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილება საქმეზე „თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს კონსტიტუციური წარდგინებები საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45¹ მუხლის შენიშვნის მე-11 ნაწილისა და „ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 1¹ პუნქტის პირველი წინადადების კონსტიტუციურობის თაობაზე“, II-26, 27, 31, 32-33, 36, 47). მაშასადამე, სადავო ნორმების საფუძველზე, მცენარე კანაფის ან მარიხუანის მცირე ოდენობით უკანონო შეძენის, შენახვის, გადაზიდვის ან/და გადაგზავნის გამო პირისათვის შესაბამისი უფლებების ავტომატური და არაინდივიდუალიზებული ჩამორთმევა არ ჩაითვალა აშკარად არაპროპორციული სასჯელის ზომად, ხოლო სადავო ნორმები მიჩნეულ იქნა საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნებთან თავსებადად (იხ., საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2026 წლის 26 მარტის №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილება საქმეზე „თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს კონსტიტუციური წარდგინებები საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45¹ მუხლის შენიშვნის მე-11 ნაწილისა და „ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 1¹ პუნქტის პირველი წინადადების კონსტიტუციურობის თაობაზე“, II-47).

7. აღსანიშნავია, რომ წინამდებარე განსხვავებული აზრის ავტორები არ დავეთანხმეთ №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილების ფარგლებში შემოთავაზებულ გადაწყვეტას და, შესაბამისად, ხსენებულ გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით გამოვთქვით განსხვავებული აზრი.[1] განსხვავებული აზრი დეტალურად მიმოიხილავს სასჯელის/სანქციის კონსტიტუციურობის მიმართ საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტისგან მომდინარე მოთხოვნებსა და საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ სასჯელის/სანქციის პროპორციულობის შეფასების ძირითად სტანდარტებს, მათ შორის, ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის ღონისძიებების მიზნებს, დანიშნულებასა და კონსტიტუციურ საზღვრებს. ამავე განსხვავებულ აზრში დასაბუთებულია, რომ სასჯელის/სანქციის ავტომატური და არაინდივიდუალიზებული დაკისრება, რომელიც გამორიცხავს კონკრეტული საქმის გარემოებების შეფასებას და ეფუძნება მხოლოდ აბსტრაქტულ საფრთხეებსა და ზოგად პრევენციულ მოსაზრებებს, ინდივიდს აქცევს სახელმწიფოს მკაცრი ნარკოპოლიტიკისა და „საჩვენებელი დასჯის“ ინსტრუმენტად, რაც ვერ აკმაყოფილებს საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტით დადგენილ სტანდარტებს.

8. ვერ დავეთანხმებით ჩვენი კოლეგების არგუმენტაციას, რომ კონსტიტუციური წარდგინების ავტორ მოსამართლეს საქმეზე არ წარმოუდგენია საკმარისი არგუმენტები სადავო ნორმებით გათვალისწინებული ღონისძიებების აშკარად არაპროპორციული ბუნების დასადასტურებლად და, შესაბამისად, საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტთან სადავო ნორმების პოტენციური წინააღმდეგობის წარმოსაჩენად. ვერ გავიზიარებთ ჩვენი კოლეგების დასკვნას, რომ კონსტიტუციური წარდგინება აშკარად დაუსაბუთებელი იყო. კონსტიტუციური წარდგინების ავტორი სწორედ იმ კონსტიტუციურსამართლებრივ პრობლემაზე აპელირებდა, რომელიც საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკაში არაერთხელ გამხდარა არსებითი განხილვის საგანი და რომელთან დაკავშირებითაც, საქართველოს სასამართლოს საკუთარ გადაწყვეტილებებში ჩამოუყალიბებია ვრცელი კონსტიტუციურსამართლებრივი მსჯელობა (იხ., საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2026 წლის 26 მარტის №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილება საქმეზე „თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს კონსტიტუციური წარდგინებები საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45¹ მუხლის შენიშვნის მე-11 ნაწილისა და „ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 1¹ პუნქტის პირველი წინადადების კონსტიტუციურობის თაობაზე“; საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2024 წლის 14 ივნისის №2/1/702 გადაწყვეტილება საქმეზე „კონსტანტინე ლაბარტყავა, მალხაზ ნოზაძე და ირაკლი გიგოლაშვილი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“). ასეთ პირობებში, ჩვენი მოსაზრებით, კონსტიტუციური წარდგინების ავტორი მოსამართლის მიერ მოყვანილი არგუმენტები აშკარად საკმარისი იყო იმისათვის, რომ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს, „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 31¹ მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტით და 31³ მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, უარი არ ეთქვა №1939 კონსტიტუციური წარდგინების არსებითად განსახილველად მიღებაზე.

9. ბუნებრივია, ზემოაღნიშნული დასკვნა არ ცვლის ჩვენს პოზიციას საქმის არსთან დაკავშირებით. კერძოდ, №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილების თაობაზე გამოთქმული განსხვავებული აზრის მსგავსად, არ ვიზიარებთ ხსენებული გადაწყვეტილებით შემოთავაზებულ განმარტებებსა და სადავო ნორმების კონსტიტუციურობის შესახებ ჩამოყალიბებულ სტანდარტებს, რომლებსაც ჩვენი კოლეგები დაეყრდნენ №1939 კონსტიტუციური წარდგინების დაუსაბუთებლობის წარმოსაჩენად და, შესაბამისად, სადავოდ გამხდარი ნორმების არსებითად განსახილველად მიღებაზე უარის თქმის გასამართლებლად (იხ., №3/7/1939 განჩინების სამოტივაციო ნაწილის მე-8−მე-9 პარაგრაფები).

10. მივიჩნევთ, რომ №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილების თაობაზე გამოთქმულ განსხვავებულ აზრში წარმოდგენილი არგუმენტები და ჩამოყალიბებული სამართლებრივი სტანდარტები თანაბრად რელევანტურია №1939 კონსტიტუციური წარდგინებით სადავოდ გამხდარ საკითხთან მიმართებით. №1939 კონსტიტუციური წარდგინების ფარგლებში შესაფასებელ მოცემულობასა და №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილებით საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილ საკითხს შორის, კონსტიტუციურსამართლებრივი თვალსაზრისით, განსხვავება ნარკოტიკული საშუალების ბუნებაში ვლინდება. №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილებაში საკითხი შეეხებოდა მცენარე კანაფის ან მარიხუანის მცირე ოდენობასთან დაკავშირებული სხვადასხვა ქმედების ჩადენის გამო რიგი უფლებების ჩამორთმევას, ხოლო №1939 კონსტიტუციური წარდგინების ფარგლებში, მსჯელობის საგანი უნდა გამხდარიყო ნარკოტიკული საშუალების (გარდა მცენარე კანაფის ან მარიხუანისა), მისი ანალოგის ან პრეკურსორის მცირე ოდენობით უკანონო დამზადება, შეძენა, შენახვა, გადაზიდვა, გადაგზავნა ან/და ნარკოტიკული საშუალების (გარდა მცენარე კანაფის ან მარიხუანისა), ახალი ფსიქოაქტიური ნივთიერების ექიმის დანიშნულების გარეშე მოხმარებისათვის იმავე უფლებების ჩამორთმევა. სხვა თვალსაზრისით, ორივე საქმე არსებითად ერთსა და იმავე კონსტიტუციურსამართლებრივ პრობლემას შეეხება, რაც ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენის შემთხვევაში, საქმის განმხილველი სასამართლოსათვის სასჯელის/სანქციის ინდივიდუალიზაციის შესაძლებლობის სრულ გამორიცხვასა და რიგი უფლებების ავტომატური, სავალდებულო და წინასწარ განსაზღვრული ვადით ჩამორთმევის კონსტიტუციურობის შეფასებაში მდგომარეობს. სწორედ აღნიშნული პრობლემა წარმოადგენდა №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით ჩვენ მიერ განსხვავებული აზრის დაფიქსირების საფუძველს და განმსაზღვრელ არგუმენტს.

11. №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით გამოთქმულ განსხვავებულ აზრში აღვნიშნავდით, რომ სასჯელის პროპორციულობის შემოწმებისას, არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება არა სამართალდარღვევის ობიექტის თავისებურებებს, არამედ იმას, იძლევა თუ არა საკანონმდებლო მოწესრიგება კონკრეტული საქმის გარემოებების შეფასებისა და სასჯელის/სანქციის ინდივიდუალიზაციის შესაძლებლობას. მოცემულ შემთხვევაშიც, მივიჩნევთ, რომ საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლით გათვალისწინებული ნებისმიერი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა, თავისთავად, არ წარმოშობს სხვადასხვა სამართლებრივ სფეროში პირის მომეტებული საფრთხის მატარებელ სუბიექტად განხილვის ავტომატურ საფუძველს. შესაბამისად, სწორედ საქმის განმხილველ სასამართლოს უნდა ჰქონდეს შესაძლებლობა, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, შეაფასოს სამართალდარღვევის ხასიათი, სამართალდამრღვევის პიროვნება, მისგან მომდინარე რეალური საფრთხე და სხვა ინდივიდუალური გარემოებები, რომელთაც შესაძლოა, არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდეს შესაბამისი უფლებების ჩამორთმევის აუცილებლობისა და მოცულობის განსაზღვრისათვის. საპირისპირო ვითარებაში, პასუხისმგებლობის დაკისრება დაეფუძნება არა პირის ინდივიდუალური ქცევისა და მისგან მომდინარე რეალური საფრთხის შეფასებას, არამედ სამართალდარღვევის კატეგორიიდან გამომდინარე ზოგად პრეზუმფციებსა და აბსტრაქტულ დაშვებებს. ასეთ პირობებში, რამდენიმე უფლების ერთდროული და ხანგრძლივი ვადით ავტომატური ჩამორთმევა სასჯელის ინდივიდუალიზაციის კონსტიტუციურ მოთხოვნას ფორმალურ წესად გადააქცევს, ხოლო პასუხისმგებლობის საფუძველი არა ინდივიდუალური შეფასება, არამედ წინასწარ დადგენილი საკანონმდებლო პრეზუმფცია გახდება. შედეგად კი, სასჯელი/სანქცია, უმთავრესად, ზოგადი პრევენციის მიზანს მოემსახურება და ინდივიდი რეპრესიული ნარკოპოლიტიკის განხორციელების საშუალებად გადაიქცევა, რაც, როგორც აღინიშნა, შეუთავსებელია საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტით დადგენილ მოთხოვნებთან. ამგვარად, ჩვენთვის კვლავაც დაუსაბუთებელია, სასჯელის ინდივიდუალიზაციის შესაძლებლობის სრული გამორიცხვა რატომ არის აუცილებელი შესაბამისი ლეგიტიმური მიზნების მისაღწევად და რატომ ვერ უზრუნველყოფდა ინდივიდუალურ გარემოებებზე დაყრდნობით თითოეული საქმის გადაწყვეტა იმავე ლეგიტიმური მიზნების ეფექტიან დაცვას.

12. ყოველივე ზემოხსენებულის გათვალისწინებით, მოცემულ შემთხვევაშიც, მივიჩნევთ, რომ სადავო ნორმებით დადგენილი სამართლებრივი მოწესრიგება, რომელიც საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 45-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენის შემთხვევაში, ითვალისწინებს პირისთვის სხვადასხვა უფლების ავტომატურ და სავალდებულო ჩამორთმევას და სრულად გამორიცხავს საქმის განმხილველი სასამართლოს მიერ სასჯელის ინდივიდუალიზაციის შესაძლებლობას, ვერ აკმაყოფილებს საქართველოს კონსტიტუციის მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტით დადგენილ მოთხოვნებს.

საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსამართლე

გიორგი კვერენჩხილაძე

თეიმურაზ ტუღუში

[1] საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსამართლეების – გიორგი კვერენჩხილაძისა და თეიმურაზ ტუღუშის განსხვავებული აზრი საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის 2026 წლის 26 მარტის №3/1/1914,1920,1921,1922,1928,1938 გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით.